گاهی از پشت شیشه به زحمت مرا می بینند. اخم می کنند یا لبخندی می زنند. تفاوتی هم نمی کند! اشاره دستی یا ادایی٬ حرکتی نامفهوم از لب ها که نه می شنوم و نه می خواهم که بشنوم.

اینجا جایم راحت است. هیچ تلاشی برای رفتن به دنیایشان نخواهم کرد. اینجا روشن تر است. هوا صاف تر٬ آسمان آبی تر٬ ملموس تر...

پشت به دریا ایستاده ام و دستهایم توی جیبهایم است و از پشت شیشه سکوریت بخش مهندسی دارم توی اداره مان را نگاه می کنم. مثل پسرک کاریکاتورهای ناجی العلی!

-------------------------------------------

-باباجان سلام!
-سلام و زهرمار.چند دفعه بگم من بابای تو نیستم؟!!
-خوب چرا ما اینقدر شکل شماییم حاج آقا؟!!!
-من چه می دونم پسره حروم...
-آها اینهم یک دلیل دیگه که ما بچه شماییم ومال بابای خودمان نیستیم!
-یک دفعه دیگه ازاین حرفها بزنی به بابات میگم ها
-به بابام چی می گی حاج آقا؟!!!
-لااله الاالله.
حاجی رفت.حسین خندید.ومن رفتم توی فکر که راستی چراحسین اینقدر شبیه من
وبابایم است...

دستور داشت دوازده زندانی را برای اعدام ببرد. از میان مخروبه ها می گذشتند. زندانی ها از هر سن و سالی بودند. تلوتلو می خوردند و می رفتند. ناگهان زنی از میان مخروبه ها بیرون دوید. سرباز ترسید و دستش را روی ماشه گذاشت. زن خودش را در آغوش یکی از زندانی ها انداخت و به تلخی گریست. دسته ایستاده بود. همه وامانده و مستاصل زن را می نگریستند. سرباز به خود آمد. پرسید: زن و شوهرین؟ زن سرش را تکان داد و مرد فقط نگاه کرد. توی چشمهای هر دو نگاه کرد... داد زد: برید! شما دو تا زود برید! فرار کنید! زن و مرد به هم نگاه کردند... سرباز فریاد زد: گفتم برید!

زن و مرد توی خرابه ها گم شدند. سرباز دسته یازده نفری را راه انداخت. چند صد متر آنطرفتر مردی میان خاکروبه ها دنبال چیزی می گشت. سرباز هلش داد و با لگد او را وارد دسته کرد. حالا دوازده نفر برای اعدام داشت...