-کجا می روید اّقا؟
-بامن بودید خانم؟
-بله اّقا شما.
-می روم...می روم فری کثیفه یک ساندویچ بخورم.
-بیا بالا می رسانمت!
-با این لباسهای روغنی و چرب و چیلی؟ صندلی ماشینتان کثیف می شودخانم.
-طوری نیست اّقا بیایید بالا.
دیگر معطل نکردم. درب بنز اّخرین سیستم را باز کردم و نشستم روی صندلی جلو و درب را محکم بستم. باد خنک کولر توی اّن ظهر علی الصلاه تابستان حسابی می چسبید. خانمی که مرا دعوت به سوار شدن در خودرویش کرده بود حدود سی سالی داشت . مانتو کوتاه زردی پوشیده و موهای کوتاه رنگ شده اش از زیر شال زردرنگ سرش پیدا بود. شلوار جین و صندلهای بندی زرد رنگی به پایش بود. بوی ادکلن عجیبی که تا اّن روز به دماغم نخورده بود در فضا پیچیده بود. همه اینها را در نگاههای یواشکی و زیر چشمی دیدم چون نگران بودم از زیر عینک اّفتابی پهنش زیر نظرم گرفته باشد که بعدا فهمیدم همین طور هم بود!
-شما توی مکانیکی کار می کنیداّقا؟
-بله خانم.
-روزی چند ساعت؟
-ساعتش را نمی دانیم خانم. صبح زود که از خواب بیدار می شویم با یک خط می اّییم مترو و از اّنجا هم با مترو می اّییم شهید بهشتی. ساعت های هفت و نیم در دکان را باز می کنیم و اّب و جارویی می زنیم و وسایل رامی چینیم بیرون تا مشتری ها بیایند. ظهر که شد یک ساعتی تعطیل می کنیم برای ناهار و...
چانه ام گرم شده بود و یک بند حرف می زدم. ماشین همان طور می رفت و باد خنک کولر حالم را جا می اّورد که یک دفعه ملتفت شدم این جایی که داریم می رویم ساندویچی نیست، خیابانهای بالای شهراست ! هولکی گفتم:نگهدارید خانم مثل اینکه اشتباهی اّمدیم!
-حالا با هم یک دوری می زنیم بعد می رویم ساندویچی. دیرتان که نمی شود!
-نه که نمی شود. ما وقت زیاد داریم خانم!
-راستی مگر شما مدرسه نمی روید؟ باید پانزده شانزده ساله که باشید. حالاوقت مدرسه نیست؟
-نه خانم ما مدرسه نمی رویم. یعنی تا کلاس اول راهنمایی خواندیم و بعد ولش کردیم. تا همان جا هم دو سال رد شدیم. اصلا از اولش هم دل و دماغ مدرسه رفتن نداشتیم! و بعد از فرارکردن از مدرسه و مشق ننوشتن و چوب خوردن از خانم و اّقای معلم گفتم که خانم پیچید توی یک خیابان فرعی.
پرسیدم: این جا کجاست خانم؟
-خیابان فرشته.
-به به .پس فرشته اینجاست. نمردیم و فرشته را هم دیدیم. و نیم نگاهی به خانم انداختم.
-می اّیید اّقا برویم خانه ما؟!!!
-بله خانم؟! خانه شما؟!

-بله اّقا اگر ممکن است. راستش من مدتی است دنبال یکی مثل شما می گردم!
صورتم داغ شده بود. قرمزی اش را می توانستم حدس بزنم. اّمدم بگویم من هم دنبال خانمی مثل شما می گشتم که حرفم را خوردم و بجایش گفتم: اّخر با این دست و بال سیاه و لباسهای کثیف و روغنی که خوب نیست! اجازه بدهید بروم منزل دوشی بگیرم بعدا خدمت می رسم!
-نه نه نه... ابدا... من شما را همینطوری می خواهم!
- اّخر...اّخر...
-زیاد طول نمی کشد! زحمتتان را جبران می کنم .نگران دکانتان نباشید.
-نه خانم! تنها چیزی که نگرانش نیستم دکانم است!

وسطهای خیابان وارد یکی از خانه های ویلایی شدیم که دربش با کنترل از راه دور باز می شد. خانه که چه عرض کنم، قصر بود. از میان یک باغ بزرگ گذشتیم و کنار یک استخر و جلوی یک عمارت دو طبقه متوقف شدیم. باغبان پیری که مشغول مرتب کردن گلهای باغچه ها بود جلو دوید و درب ما شین را برای خانم باز کرد ومن هم از درب دیگر پیاده شدم. در همین لحظه دو تا پسر بچه هفت هشت ساله توی ایوان دویدند و چهار تا پله را یکی کردند و با صدای مامان مامان پریدند توی بغل خانم! کمی گیج شده بودم که صدای خانم توجهم را جلب کرد:

ـ این اّقا را ببینید بچه های گلم. هی می گویم درس بخوانید به خاطر این است. اگر درس نخوانید مثل این اّقا حمال می شوید!!!
بعد دست کرد توی کیفش و یک مشت اسکناس پنج هزار تومانی گذاشت کف دستم و گفت: ممنونم که اّمدید اّقا! سپس رو به باغبان کرد و گفت : اّقا را تا دم در راهنمایی کنید!!!

*نوشته: مسعود